Een ongehoord goed akkoord

Om online les te kunnen geven in tijden van corona wordt er heel wat gevraagd van onze mobiele telefoons. Gelukkig beschik ik over twee van die dingen, 1 voor privé- en 1 voor zakelijk gebruik. Zo kan de ene even uitrusten of opladen als ik op de andere bezig ben te “video-bellen” met een leerling. De meeste van mijn pianoleerlingen kiezen voor les via WhatsApp video. Vooral aan het einde van een les hebben mijn telefoons de neiging om steeds warmer te worden en ook steeds slechter van geluidskwaliteit. Een liedje op de piano klinkt op een gegeven moment met gemak als een distortion gitaar die op het punt staat om uiteen te vallen. Ik vertelde tijdens een “live” pianoles in de muziekschool, tussen twee lockdownperiodes, aan mijn leerling M. van rond 9 jaar oud dat ik een andere leerling had gevraagd om een akkoord op de piano te spelen. Er was slechts iets te horen wat het midden hield tussen een luid gerommel en een piepend en zuchtend geruis en ook vreesde ik zo langzamerhand voor een voorzichtig rookpluimpje uit mijn overspannen telefoonscherm. “Goed zo!” hoor ik mijzelf enthousiast roepen. Dit vond M. een giller: “ha ha ha!” “Maar juf, vroeg hij, hoe kon jij dan weten dat die jongen het akkoord goed speelde?” “nou,” zei ik, “Ik hoorde de tonen niet zo duidelijk , maar kon natuurlijk wel zien dat hij de vingers op de juiste toesten had geplaatst.” Ik moest dit verhaal tijdens diezelfde “interlockdownles” minimaal nog 6 keer aan M. vertellen 

Redactie: Joke van der Bunt 

X